Έρωτας = Θάνατος

Σηκώθηκε από το κρεβάτι πικραμένος από αυτά που σκεφτόταν τόση ώρα. Δε μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του τα λόγια της. Οι ίδιες φράσεις τριγυρνούσαν στο κεφάλι του. Οι ίδιες λέξεις, οι ίδιες εκφράσεις του προσώπου της. Τι κι αν δεν ήταν μαζί την ώρα που μιλούσαν και άκουγε απλώς τη φωνή της. Την ήξερε πια τόσο καλά που γνώριζε ανά πάσα στιγμή ποια γκριμάτσα συνόδευε το ύφος και τον τόνο της κάθε της κουβέντας. Βέβαια πια μετάνιωνε που είχε έρθει τόσο κοντά της. Του το λέγανε πως θα τον πληγώσει αλλά εκείνος έκανε ο,τι τον πρόσταζε η ηλίθια καρδιά του. Και τώρα ήταν ένα βήμα πριν το τέλος. Με τη θηλιά να κρέμεται από το ταβάνι σα σειρήνα που λέει το μεθυστικό τραγούδι της.

Τα δάχτυλα του χάιδεψαν το σκοινί και το κενό του βλέμμα έδειχνε πως εκείνη τη στιγμή το μόνο που υπήρχε πραγματικά στη ζωή του, ήταν οι σκέψεις και οι αναμνήσεις του. Χαμένος μες στο μυαλό του, ήπιε μια τελευταία γουλιά βότκας και ξελάφρωσε τη ψυχή του από τις αηδίες της μίζερης ζωής του. Ένα σφίξιμο στο λαιμό και μερικές αναπνοές λιγότερες. Αυτό τον χώριζε από τη λύτρωση. Κι ήταν τόσο γλυκιά...

Γράμμα 5

Όταν κοιτάζω τα μάτια σου, βλέπω τ' απομεινάρια της καρδιάς μου, από εκείνη τη βραδιά του Αυγούστου. Τότε που μακριά απ' όλους κάναμε έρωτα στην αμμουδιά κάτω απ' την πανσέληνο. Νιώθω πως για λίγη ώρα μεταφερθήκαμε σ' έναν άλλο κόσμο, ολότελα δικό μας, με μοναδικές υπάρξεις εμάς τους δυο. Με μένα να είμαι ο θεός του κόσμου σου κι εσύ η θεά του δικού μου. Με μένα να είμαι ο δούλος της κυριαρχίας σου κι εσύ η δούλα της δικής μου. Κάθε φορά λοιπόν που σε συναντάω, νιώθω κάτι να διαλύεται μέσα μου. Ή αν προτιμάς, νιώθω να ταρακουνιούνται τα ερείπια από τα συντρίμμια που δημιούργησες στη ψυχή μου. Όμως εσύ περνάς δίπλα μου αδιάφορη. Σα να μην υπήρξα ποτέ. Δεν το καταλαβαίνω. Πως μπορείς; Κάθε φορά τραγουδάω για σένα, όμως δε σε νοιάζει. Κι ας το καταλαβαίνεις. Θέλω να πεθάνεις.

Μόνος

Να μου κρατάς το χέρι

να είμαστε μαζί

αυτό ζητάω μόνο

έστω για μια στιγμή.

Στιγμή που σα μαχαίρι

θα κόβει τη σιωπή

ας σου κρατώ το χέρι

απλώς, μες στη βροχή.

Η νύχτα πάλι απόψε

μου παίρνει τη μιλιά

όπως στον κρεμασμένο

την ανάσα, η θηλιά.

Θηλιά σφιχτοδεμένη

γύρω απ' το λαιμό

η νύχτα μ' οδηγάει

ξανά προς το ποτό.

Πίνω για να μεθύσω

και να σε ξαναδώ

μέσα στης σκέτης βότκας

τον καθαρό ουρανό

και μήπως ξανακούσω

να μου το τραγουδάς

ετούτο το τραγούδι

που έγραψα για μας.

Κρατιέμαι από τη σκέψη

πως θα σε βρω ξανά,

οι δαίμονες μου λένε

"Ποτέ πιά,

μόνος θα πεθάνεις,

μόνος θα τραγουδάς,

μόνος μες στη νύχτα

θα μας αναζητάς"

"Μόνος" είν΄η λέξη

που θα 'θελα να βρω

γραμμένη εκεί στον τάφο

όταν θα λυτρωθώ.

Μπλεγμένος μέσα σε ναυάγια...

Αυτό που δεν έχεις καταλάβει, είναι πως όταν η ανυπαρξία καταστρέφει τα πάντα, εσύ είσαι το προστατευτικό μου τοίχος. Η φωτιά σου μου δίνει ελπίδα. Σε περιμένω να ρουφήξεις όλο το οξυγόνο γύρω μου και να μ' αφήσεις να πεθάνω, για να μείνω για πάντα στην αγκαλιά σου. Μην αργείς... σε παρακαλώ... δεν αντέχω άλλο...

Μεθυσμένοι στίχοι

Κι αυτό το βράδυ με βρίσκει μόνο,

όπως τ' αστέρι που βλέπω από τη χαραμάδα του παραθύρου μου.

Ψάχνω μες στις σκέψεις να σε βρω,

να δημιουργήσω τη συνάντηση μας.

Σαν προσεχώς,

σε μια ταινία με προκαθορισμένο φινάλε.

Νιώθω έτοιμος να καταστρέψω τον κόσμο γύρω μου

και να βγάλω από μέσα μου όλη τη μιζέρια της άθλιας ύπαρξης μου.

Το μόνο που φοβάμαι πια είναι το ξημέρωμα.

Όπως θα σβήνει τ' αστέρι,

έτσι θα σβήνει και το πάθος μου για την καταστροφή.

Άλλωστε οι νεράιδες δε ζουν τη μέρα.

Μόνο τη νύχτα. (Ή μήπως όχι;)

Η νύχτα...

αχ αυτή η πανέμορφη ερωμένη με τη σκοτεινή αγκαλιά της.

Όλα φαίνονται τόσο πιο όμορφα μες στο σκοτάδι.

Γιορτινά.

Ξημερώνει

και τ' αστέρι αργοπεθαίνει.

Η νεράιδα δε φάνηκε και πάλι.

Μόνο αυτό το άσχημο ποίημα,

ποτισμένο με τεκίλα και μουσικές από ξεχαρβαλωμένες κιθάρες.

Η καταστροφή πήρε αναβολή για μια μέρα ακόμη.

Αύριο βράδυ,

η θλίψη θα είναι πάλι εδώ.

Ξερές αγάπες

Αν σπάσει ο κορμός,
αρκεί μια φλούδα του δέντρου
να ενώνει τα κομμάτια,
για να μη πεθάνουν αμέσως τα φύλλα.
Σιγά σιγά χλωμιάζουν
κι αφήνονται ξερά στο αεράκι
για να τα πάρει μακριά
και να πεθάνουν σε μια άλλη αγκαλιά.

Οι γλάροι κράζουν το πένθιμο τραγούδι τους
και τα βλέμματα μας χάνονται στο βάθος του ουρανού,
με τα ξεραμένα φύλλα να διαλύονται μες στις καρδιές μας.

Τα απομεινάρια της καταιγίδας
μοιάζουν ακόλαστα ωραία
στο φως του δειλινού.
Κι οι σπασμένοι κορμοί
αποχαιρετούν άλλη μια αγάπη
άλλη μια ζωή.

"Σε κάποια πολύ εύθυμη" - Charles Baudelaire

"Η κεφαλή σου, η κίνηση, η θωριά σου,
ωραίες σαν τοπίο εαρινό
παίζει το γέλιο μες στα μάγουλά σου
σαν δροσαγέρι σε λαμπρό ουρανό.

Στο διάβα σου οι βαρύθυμοι διαβάτες
στέκουν, θαμπώνονται απ' την τόση υγειά,
που σαν φωταύγεια ξεπηδά απ' τις πλάτες
κι απ' τα λευκά σου μπράτσα, τα γυμνά!

Τ' ανοιχτά χρώματα κι η ποικιλία,
που να 'χει θες κάθε σου φορεσιά,
φέρνουν στων ποιητών τη φαντασία
λουλούδινου χορού τη ζωγραφιά.

Κάθε σου παρδαλότρελο φουστάνι
το παρδαλό σου μοιάζει το μυαλό
θεότρελη, που μ' έχεις ξετρελάνει,
σε μισώ τόσο όσο και σ' αγαπώ!

Κάποτε, μες σ' έναν ωραίο κήπο,
την ατονία μου σέρνοντας βαριά,
ένιωσα σαν μιας ειρωνείας χτύπο
να μου ξεσκίζει ο ήλιος την καρδιά

κι η άνοιξη, τα πράσινά της πλούτη
μου ταπεινώσαν τόσο την ψυχή,
που εκδικήθηκα σ' ένα λουλούδι τούτη
της φύσης την αυθάδεια, τη σκληρή!

Το ίδιο θα 'θελα, μια νύχτα, τώρα,
στου ωραίου σου κορμιού τους θησαυρούς,
όταν των ηδονών σημαίνει η ώρα,
άναντρα να συρθώ, σιγά, σ' αυτούς,

τη σάρκα σου τη χαρωπή να τιμωρήσω,
να σου μαράνω των στηθιών σου τη δροσιά
και τον κατάπληκτο λαγόνα σου να σκίσω,
ν' ανοίξω πάνω μια πληγή πλατιά, βαθιά,

και -ω γλύκα, που τρομάρας φέρνεις ζάλη!-
μέσα στα χείλη τα καινούργια αυτά,
πιο λαμπερά στο χρώμα και στα κάλλη,
να χύσω το φαρμάκι μου, κυρά!"